แค่ชื่ออัลบั้มก็มีคำว่า “สี” เหมือนกันซะแล้ว แต่ไม่ใช่ของศิลปินกลุ่มเดียวกันแน่นอน (แล้วใครเขาจะออกอัลบั้มปีเดียว 2 อัลบั้มกันเล่า!)

.

“Colorfication” ลองเอาคำนี้ ไปค้นหาในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ (ออนไลน์) ดู ปรากฏว่า ไม่มีคำแปล แต่มันขึ้นคำอื่นที่ลงท้ายด้วย fication มาให้ เลยลองจิ้มเข้าไปดู ก็เดาๆว่าคำลงท้ายนี้ น่าจะแปลว่า การสร้าง การทำ การรวม ถ้าอย่างนั้นแล้ว “Colorfication” ก็อาจแปลว่า การสร้างสี

คำโปรยบนสติ๊กเกอร์

“อัลบั้มที่มี ‘สีสัน’ ที่สุดของ FRIDAY 14 แทร็ก 14 อารมณ์ พร้อมเพลงฮิต ปิดผนึก, บ๊ายบาย, เธอยังมีฉัน ฯลฯ”

ใช่แล้ว เจ้าของอัลบั้มนี้ คือ Friday นั่นเอง ก่อนหน้านี้ได้ออกอีพีหลากสีมา 3 แผ่น คราวนี้มาถึงอัลบั้มเต็ม ที่ตัดสินใจซื้ออัลบั้มนี้ เพราะเพลงปิดผนึกเพลงเดียวเลย (ฮา)

14 แทร็ก ประกอบไปด้วย เต้น ผู้แพ้ที่รักเธอ ไม่ว่าเธอจะรักฉันหรือไม่ ปิดผนึก หวาน เรื่องรักธรรมดา สุดท้ายที่เหลืออยู่ เชย เพลงรักเก่า เธอยังมีฉัน มีคนอกหัก นาฬิกา ลืมแล้วหรือเปล่า บ๊ายบาย

หลายเพลงคงชื่อคุ้นๆ และคงเคยฟังกันบ้างแล้ว เพราะอยู่ในอีพีและถูกปล่อยออกมาเปิดทางวิทยุอยู่เป็นเนืองๆ

กล่องซีดีมาในรูปแบบเรียบง่าย มีแจ็คเกตรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าครอบไว้ หน้าปกมีทั้ง 3 คน ครบวง โทนสีหลัก คือ สีขาว เมื่อถอดแจ็คเกตออก จะมีกล่องอีกชั้นหนึ่ง ข้างในมี booklet ลักษณะเป็นแผ่นกระดาษหลายๆ แผ่น หมุดด้วยหมุดที่มุมซ้ายบน พอเปิดไปเรื่อยๆ จนถึงแผ่นสุดท้าย ก็จะมีซีดีหนีบมาด้วย แม้ว่ามันจะหนีบแน่นก็เถอะ แต่กลัวตกอยู่เหมือนกัน พอเห็นแบบนี้ในตอนแรก ถึงกับผงะเล็กน้อย เพราะมันดูบอบบางมากและไม่มีอะไรห่อหุ้มเลย เสี่ยงต่อการเกิดรอยที่แผ่นมาก

ส่วนของเพลงก็เป็นเพลงฟังสบายๆ เนื้อหารักมุมบวก ตามสไตล์ Friday ชอบ ปิดผนึก ตั้งแต่แรกฟัง เพราะแบบเศร้าๆ แต่ก็ไม่ดูหม่นจนเกินไป ในส่วนของเพลงเร็วที่ไม่เร็วมาก พอจะขยับขา ขยับเอวได้หน่อย ก็มีอยู่หลายเพลงในอัลบั้ม อย่างเพลง หวาน ที่ออกมาหวานสมกับชื่อเพลง แถมยังได้เสียงน่ารักๆ ของ เมย์ Sweet Vacation มาร่วมร้องด้วย ยิ่งเพิ่มความน่ารักเข้าไปใหญ่ จำได้ว่าเพลงนี้ปล่อยออกมาใกล้ๆ กับเพลงความหวานของลุลา แต่โดนเพลงของลุลาตีกระจุย เพลงนี้เลยเงียบไป ฮ่าๆๆ

โดยรวมแล้วก็ชอบอัลบั้มนี้เลยล่ะ ฟังก่อนนอน ทำให้หลับฝันดีได้

ประทับใจเมื่อแรกฟัง : ปิดผนึก เชย

.

“Colour in White” ไม่ต้องเอาไปค้นหาในพจนานุกรม ก็พอจะแปลได้ว่า สีในสีขาว

คำโปรยบนสติ๊กเกอร์

“อัลบั้มใหม่ จากวงดนตรีที่ครบเครื่อง ทั้งคุณภาพ และ ความไพเราะเต็มเปี่ยม พร้อมเพลงฮิต “โลกใบใหม่” “คิดเหมือนกันหรือเปล่า” “คนข้างๆ” และ สีสันใหม่อีกมากมายทั้งอัลบั้ม”

หลังจากที่อัลบั้มแรกประสบความสำเร็จไปได้ด้วยดี (ถึงแม้จะใช้เวลานานสักหน่อย) จึงไม่รีรอที่จะปล่อยอัลบั้ม 2 ทันที สำหรับ 25 hours

กล่องซีดีมาในขนาดปกติและรูปแบบปกติ มีแจ็คเกตสีขาวครอบตัวกล่อง ข้างหน้าไม่ปรากฏรูปสมาชิกในวง แต่ดันไปอยู่ข้างหลังแทน ที่ไม่ปกติเห็นจะเป็น booklet ซึ่งมีขนาดใหญ่ประหนึ่งแผนที่กทม. (ฮา) พับทบไปมาอยู่หลายทบ แถมรอยยับให้ด้วยแหนะ แต่ไม่มากเท่าไร พอรับได้ จากประสบการณ์การพกใบเหลืองมาร่วมปี ฟันธงได้เลยว่า มันต้องขาดแน่ มันจะขาดตามรอยพับนั่นแหละ แม้จะไม่ได้แกะออกมาดูบ่อยๆ ก็ตาม

อัลบั้มนี้มี 11 แทร็ก ได้แก่ โลกใบใหม่ Come on คนข้างๆ คิดเหมือนกันหรือเปล่า เที่ยงคืนสิบห้านาที ใบไม้ เหมือน ย้อนเวลา ตุ๊กตาล้มลุก ร้องไห้ทำไม Midnight Serenade

ตอนปล่อย โลกใบใหม่ ออกมา ดูเหมือนจะแป้กๆ อยู่นะ อันนี้คิดเอาเองว่า คงเป็นเพราะเสียงร้องที่สูงสุดเพดานซะขนาดนั้น ทำให้หลายคนตกใจ (ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น) แต่พอลองฟังโดยเสียบหูฟัง กลายเป็นว่าชอบเสียงร้อง acappella ของเพลงนี้ไปทันที อีกเพลงที่ปล่อยออกมาคือ คิดเหมือนกันหรือเปล่า เพลงนี้เสียงตอบรับดีขึ้น มีใช้เครื่องเคาะ ป๊อก ป๊อก เพิ่มสีสันด้วย ฟังทีไร นึกถึงบะหมี่เกี๊ยวทุกที (ฮา) ต้องยอมรับว่าสีสันเยอะจริงๆ ในอัลบั้มนี้ เนื่องจากใส่กันเต็มที่ ทั้งเสียงดนตรีและเสียงร้อง ชอบเสียงกีต้าร์อยู่ไม่น้อย เพราะเล่นออกกลิ่นคลาสสิคหน่อยๆ มีความพลิ้วมากขึ้น ส่วนกลองที่เปลี่ยนคนเล่นจากอัลบั้มแรก ก็ไม่ได้รู้สึกต่างไปจากเดิมเลย (ไม่แน่ว่าอาจชินไปแล้วหรือต่อให้เปลี่ยนยังไง ฉันก็คงไม่รู้ ฮา)

โดยรวมแล้วก็เสมอตัวนะ พอฟังไปถึงช่วงครึ่งหลังของอัลบั้ม ทำให้นึกถึงอัลบั้มแรกขึ้นมา ใช้ได้ๆ

ประทับใจเมื่อแรกฟัง : ใบไม้
.
.
.
ตอนหน้า

ฝนตกขึ้นฟ้า

จะได้เขียนไหมนะ

ไม่เขียนถึง “Top Secret วัยรุ่นพันล้าน” ก็แล้วกัน เพราะเนื้อหาหนังต่างจากอีกสองเรื่อง แต่เป็นหนังที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนได้ดีอีกเรื่องหนึ่ง

มาเริ่มกันที่ “30+ โสด on sale” หนังชูประเด็นสาววัย 30 ที่จู่ๆ ก็อกหักแบบไม่ทันตั้งตัว แล้ววัยปูนนี้ ใครจะเหลียวมอง ปฏิบัติการหาแฟนใหม่จึงเกิดขึ้น จนเมื่อคิดว่าเจอคนที่ใช่แล้ว เธอกลับลังเลกับหัวใจของตัวเอง

พล็อตหนังแสนธรรมดา แต่ได้ความน่ารักสดใสของนักแสดงอย่างพลอย เฌอมาลย์ ทำให้หนังดูน่าสนใจขึ้นมาอีกนิด การดำเนินเรื่องยังขาดความต่อเนื่องและยัดมุขตลกใส่เข้าไปมากพอดู ฉากจบเกือบดึงอารมณ์คนดูให้ซึ้งได้อยู่แล้วเชียว แต่ยังดึงไม่สุด

ถ้าจะดูเอาฮา ดูความน่ารักของพลอย ดูความแรงของเจี๊ยบ ดูความกวนของเป้ ก็ขอแนะนำ

ต่อกันเรื่องที่ 2 “30 กำลังแจ๋ว” หนังชูประเด็นหนุ่มน้อยวัย 20 ต้นๆ ที่จีบสาวใหญ่วัย 30 ต้นๆ แล้วสาวใหญ่ก็อยู่ในช่วงอกหักซะด้วย งานนี้ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแล แต่สมองมันบอกกับเธอว่า ไม่เหมาะสมเลยจริงๆ ให้ตายเถอะ!

พล็อตหนังแสนธรรมดา แต่ได้นางเอกแม่เหล็กอย่างอั้ม พัชราภา ทำให้หนังดูน่าสนใจขึ้นมาอีกนิด การดำเนินเรื่องค่อนข้างต่อเนื่องดี แทรกความตลกเข้าไปบ้าง เน้นความซึ้งซะมากกว่า จบได้ดี ทำให้คนดูอิ่มกับหนัง แต่ยังขัดใจกับเรื่องการถ่ายทำที่เน้นซูมหน้าตัวละคร อารมณ์เลยออกมาเหมือนละครทีวี ตอนซูมหน้าปีเตอร์นี่ ตกใจกับปากมาก

ถ้าจะดูเอาซึ้ง  ดูความฮาของอั้ม ดูความใสของพระเอกใหม่ ฟังเพลงของแสตมป์แบบเสียงเซอร์ราวด์ ก็ขอแนะนำ

เป็นหนัง 2 เรื่องที่มีความต่างในความเหมือน ชอบรสไหนก็ลองเลือกดูกันได้นะ

.

ครั้งหน้าจะเขียนถึงซีดีเพลง 2 อัลบั้ม ซึ่งมีความต่างในความเหมือนอีกแล้ว เหมือนกันตรง “สีสันในสีขาว”

.

.

แต่จะต่างกันยังไง คงต้องติดตาม

.

ตัดใจ ใน บางเรื่อง

.

ยอมรับ ใน บางอย่าง

.

เชื่อ ใน บางสิ่ง

.

พูด ใน บางคำ

.

ฟัง ใน บางเสียง

.

ยิ้ม ให้ บางคน

.
..
…

แล้วพระอาทิตย์ คงไม่ใจร้ายนัก ที่จะยิ้มให้เรา : )

“เงา” เป็นสิ่งที่ดูน่ากลัวและดูสวยงามในเวลาเดียวกัน

การเล่นกับเงา (ให้ปรากฎบนฉาก) คงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะสิ่งที่ดำเนินอยู่หลังฉาก กับสิ่งที่(อยากให้)ปรากฎบนหน้าฉาก ไม่เหมือนกัน

สามคนบนเวที หนึ่ง นักเปียโน และสอง ผู้ทำหน้าที่ดำเนินเรื่อง ทั้งใส่ชีวิตให้หุ่นกระดาษ จัดแสง เล่าเรื่อง และเล่นดนตรี ทุกอย่างดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง แล้วเกิดผล อย่างน่าอัศจรรย์

2

เรื่องราวของกษัตริย์และแม่บ้าน (ผู้ถือร่มตลอดเวลา) ที่เจอกับเหตุการณ์ประหลาด เมื่อปราสาทแยกเป็นสองส่วน จนทั้งสอง ตกลงไปยังส่วนใดก็ไม่ทราบ แล้วการเดินทางอันพิลึกพิลั่นก็เริ่มต้นขึ้น  การเดินทางครั้งนี้ ทำให้กษัตริย์ ได้ค้นพบมิตรแท้ที่อยู่ใกล้ตัว และละทิ้งเงาที่ตามติดตัวเอง

3

แม้จะไม่ใช่การแสดงสเกลใหญ่ แต่ก็เป็นการแสดงที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง ผู้แสดงมีการใส่มุขมากมาย เอาตัวเองไปปรากฎบนฉาก ออกมาเล่าเรื่องด้วยปากเปล่า มีการแซวกันเองบนเวที เมื่อการแสดงจบ ก็เปิดโอกาสให้มาดูหลังฉาก และตอบคำถามทุกอย่างที่คาใจ

ปล. มีเลี้ยงค็อกเทลด้วยล่ะ XD

ระหว่างเดินทางกลับจากศาลายา

ฝนตกพร่ำๆ

รองเท้าขาดวิ่น

ขึ้นรถไฟฟ้าแอร์พอร์ตลิงค์ เป็นพาหนะขนส่งมวลชนสุดท้าย

ทำบัตรรถไฟหล่นบนรถ แล้วหาไม่เจอ ไม่รู้หลุดผ่านหลุมตุ่น ไปมิติที่ 385 หรืออย่างไร

แจ้งเจ้าหน้าที่ ให้ช่วยหาให้หน่อย พี่เจ้าหน้าที่บอก “เตรียมใจไว้เลยนะจ๊ะ ส่วนใหญ่ไม่ได้คืน”

.

.

.

ผ่านมาแล้วสามวัน…

ไม่มีเสียงเรียกจาก…แอร์พอร์ตลิงค์

]]> http://coolingkid.wordpress.com/2011/07/06/%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b9%80%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%87%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%81%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81-%e0%b9%81%e0%b8%ad%e0%b8%a3/feed/ 2 coolingkid Photobucket http://coolingkid.wordpress.com/2011/05/16/%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%8b%e0%b8%b4%e0%b8%87/ http://coolingkid.wordpress.com/2011/05/16/%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%8b%e0%b8%b4%e0%b8%87/#comments Sun, 15 May 2011 18:45:02 +0000 Cool kid http://coolingkid.wordpress.com/?p=473 ]]> 10 ปีเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน ถ้านับเป็นเดือน ก็ได้ 120 เดือน ถ้านับเป็นสัปดาห์ ก็ได้ 480 สัปดาห์ ถ้านับเป็นวัน ก็ได้ 3,360 วัน ถ้านับเป็น…พอเถอะ แค่นี้ก็รู้แล้วว่ายาวนานขนาดไหน ฮ่าๆๆๆ

และกว่าที่วงดนตรีวงหนึ่ง จะสามารถอยู่ยั้งยืนยงมาได้จนครบ 10 ปี แสดงว่าเขาต้องมีอะไรดี แน่นอน! ฉันกำลังพูดถึง Scrubb วงที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนครบ 10 ปี และน่าแปลก ที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมายังไม่เคยมีคอนเสิร์ตใหญ่เป็นของตัวเองเลย ทั่งๆ ที่มีเพลงติดหูเยอะอยู่ (รึเปล่า? ฮา)

ฉันรู้จักกับสครับบ์เมื่อไหร่ ไม่ค่อยแน่ชัด น่าจะย้อนกลับไปประมาณ 4 – 5 ปีที่แล้ว ที่ลงเงินซื้อแผ่น ep.mood นั่นเป็นครั้งแรก ที่ทำให้รู้จักกับสครับบ์อย่างจริงจัง แล้วก็ติดตามมาเรื่อยๆ พอได้ยินข่าวว่าจะมีคอนเสิร์ตใหญ่ก็แอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ และตัดสินใจทันทีว่าต้องไปดูให้ได้!

แล้ววันนี้ก็มาถึง Scrubb Sing ทำการแสดงที่ธันเดอร์โดม เมืองทองธานี พร้อมๆ กับการเตะของฟุตบอลไทยลีก ตามเวลาในบัตร คอนเสิร์ตจะเริ่มตอนหกโมงตรง แต่พอเอาเข้าจริงก็เริ่มประมาณหกโมงครึ่ง เพราะต้องรอให้บัตรยืนที่ยังเบียดเข้างานไม่ได้ เข้ามากัน ระหว่างรอก็มีข้อความน่ารักๆ ขึ้นที่มอนิเตอร์เป็นระยะๆ เมื่อทุกอย่างพร้อมก็เริ่มเปิดตัวโดยการให้พี่เมื่อยมาเล่นซินธิไซเซอร์ และให้พี่บอลไปตีกลอง หลังจากจบการโหมโรง ทั้งวงก็ขึ้นมาบรรเลงเพลงฟ้า เพลงจังหวะกลางๆ ที่สามารถขยับแข้งขยับขาได้แบบเบาๆ และไม่ปล่อยให้อารมณ์สะดุดเลยต่อด้วย see scape แล้วเพลงก็ทยอยมาเรื่อยๆ ทั้งเก่าใหม่สลับกันไป งานนี้พี่บอลโชว์ร้องหนึ่งเพลงในเพลงกลัวอีกด้วย คงหาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ฮ่าๆๆ

คอนเสิร์ตดำเนินมาเรื่อยๆ จนถึงช่วงแขกรับเชิญคนแรก นั่นคือ แสตมป์ อภิวัชร์ ที่มาในลุคหนุ่มแว่นเลียนแบบพี่เมื่อย และท่านพี่คนนี้ก็ไม่ธรรมดา เล่นปล่อยมุขจนเจ้าของคอนเสิร์ตไปไม่ถูกเลยทีเดียว “ต้องขอบคุณสครับบ์มากนะครับ ที่มาเล่นเปิดให้ในวันนี้” (ฮา) หลังจากแปลงเพลง เล่นมุขจนหนำใจ ก็ต้องคืนเวทีให้กับเจ้าของตัวจริง

สครับบ์ออกตัวว่าเป็นวงที่พูดไม่เก่ง ดังนั้นเมื่อได้เวทีคืน สองลุงจึงใส่ไม่ยั้งทั้งเพลงช้าและเร็วสลับกันไป แล้วก็ถึงเวลาที่พี่ฟั่นโปรดิวเซอร์ ได้ขึ้นมาแจมเสียที พี่เขาขึ้นมาแจมคีย์บอร์ด แล้วก็อยู่ยันเพลงสุดท้ายเลย จากนั้นก็เป็นคิวของแขกรับเชิญที่อิมพอร์ตมาจากหัวหิน สิงโต นำโชค นั่นเอง ได้เสียงกรี๊ดถล่มทลายไม่แพ้เจ้าของคอนเสิร์ตเลยทีเดียว

เมื่อเล่นเพลงด้วยน้องอุ๊คคู่ใจจบ เวทีก็กลับมาเป็นของสครับบ์แต่เพียงผู้เดียว ทันใดนั้นเอง! ที่มอนิเตอร์ก็ขึ้นว่าจะมีเซอร์ไพรส์! ห้ามส่งเสียง! เอ๊ะ! อะไร? ยังไงกัน? แล้วพี่เมื่อยก็เริ่มร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ คนทั้งฮอลล์ก็ร้องตาม ฉันก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าวันเกิดใคร (ฮา) จนกระทั่งมีการส่งเค้กต่อๆ กันมาจากคนดูแถวหน้าสุด แล้วพี่บอลก็วางกีต้าร์ เพื่อไปรับเค้ก จึงถึงบางอ้อ แต่ยังไม่หมดเพียงแค่นั้น เค้กก้อนที่สองถูกส่งต่อมาอีก คราวนี้เป็นของพี่ฟั่น แล้วคนทั้งฮอลล์ก็ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์พร้อมกันอีกครั้ง น่าจะเป็นวันเกิดที่ไม่มีวันลืมเลยนะ มีคนร้องเพลงให้เป็นพันๆ คนเลย ปลาบปลื้มแทน^^

หลังจากหมดช่วงตื่นเต้น เพลงก็เริ่มบรรเลงอีกครั้ง และก่อนเข้าสู่เพลงเธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ สองลุงก็หมุนไปรอบๆ เอ้ย! เดินไปรอบๆ เพื่อแจกของที่ระลึก เป็นลูกบอลพลาสติกสีสันสดใส แล้วก็เข้าสู่ช่วงสุดท้าย ด้วยการแนะนำสมาชิกทั้งวง (เป็นวงแรกจากที่เคยดูมา ที่มีการแนะนำวงในช่วงสุดท้าย ฮา) พร้อมกับปิดท้ายด้วยเพลงเข้ากันดี เป็นอันจบคอนเสิร์ตเปิดซิงของสครับบ์อย่างสวยงาม

ต้องขอบอกว่าเป็นคอนเสิร์ตที่จัดไฟสวยมาก เสียงก็กระหึ่มแต่พอดี เห็นสครับบ์เป็นวงที่ไม่แฟชั่นมาก แต่ก็มีการเปลี่ยนคอสตูมกันอย่างเนียนๆ เวอร์ชวลประกอบคอนเสิร์ตสวย แต่ด้วยความที่มอนิเตอร์อยู่ด้านข้างเวที ทำให้ชมแบบไม่เต็มอรรถรสเท่าไหร่

สรุปแล้วก็เป็นคอนเสิร์ตใหญ่ที่สนุก ประทับใจ และไม่ผิดหวังเน้อ

ต้องขอบคุณทุกๆ คนที่มีส่วนร่วมในคอนเสิร์ตครั้งนี้^ ^

อยากรู้ ว่าที่เจียงใหม่จะเป็นจะใดบ้าง?

ที่แรกที่ไปคือตลาดคลองสวนร้อยปี ไปไม่ยากเลย เพราะเป็นตลาดดังและมีป้ายบอกเป็นระยะ ตลาดนี้มีอาณาเขตครอบคลุมสองจังหวัด คือ สมุทรปราการและฉะเชิงเทรา ถ้าเข้าทางสมุทรปราการก็จะเจอของกินทั้งเบาๆ หนักๆ รอต้อนรับอยู่ แต่อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปนะ เพราะข้างในๆ ยังมีของกินให้เลือกอีกมากมายทั้งคาวหวาน เรียกได้ว่าเดินไปอยู่ๆ ก็ได้กลิ่นหอมๆ ของเค้กหน้าเนย เดินไปสักพักก็ได้ไออุ่นจากหม้อก๋วยเตี๋ยว เดินๆ ไปก็ได้กลิ่นกาแฟที่มีให้เลือกหลายแปะกันเลยทีเดียว แต่ที่โด่งดังคงเป็นแปะหลี ที่ดูจะเชี่ยวชาญในการเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่ไม่น้อย ถึงขนาดออกปากว่า “ใครมีกล้องก็ควักออกมาุ่ถ่ายได้เลยนะ”

นอกจากอาหารการกินที่สมบูรณ์แล้วก็ยังมี เครื่องใช้ เครื่องเล่นต่างๆ นานาให้เลือกซื้อกัน หนนี้กลายเป็นแม่ที่ได้ของมาเยอะที่สุดทั้งอิ่วก๊วย สูตรอาม่า ใบพัดลม น้ำตาลปี๊บ ของเล่นหม้อข้าวหม้อแกง และหม้อที่ไม่ใช่ของเล่น (โปรดสังเกตความหลากหลายของสินค้า)

เวลาเดินในตลาดก็อย่าลืมลองสังเกตตรอกซอย บ้านช่อง ป้ายโฆษณาเก่าๆ ที่ยังเหลือร่องรอยไว้อยู่ล่ะ คุณจะได้ไม่พลาดอะไรที่แปลกตา ของบางอย่างที่ทำให้หวนถึงอดีตหรืออาจจะพบกับความงามที่ซ่ิอนอยู่ก็ได้ อ้อ! ที่พลาดไม่ได้คือสะพานขาสั่น ต้องลองไปปีนดูนะ จะได้รู้ว่าทำไมเขาถึงเรียกว่าสะพานขาสั่น

ตลาดที่สองที่ไปคือตลาดบ้านใหม่ ไปไม่ยากอีกเช่นกัน เพราะมีป้ายบอกเป็นระยะ ตลาดนี้อยู่ในฉะเชิงเทราเต็มตัว เล็กกว่าตลาดคลองสวน แต่อารมณ์ก็คล้ายๆ กันเลย อาหารการกินก็หลากหลายอีกเช่นกัน หลายๆ ร้านก็มีการปรับเปลี่ยนลุคให้มีสีสันสดใสขึ้น หากเดินไปเรื่อยๆ จนสุดตลาด ก็จะเจอวิวสวยๆ ริมแม่น้ำให้ชม ให้่ถ่ายรูปกันตามชอบใจ พร้อมกับสัมผัสลมพัดเย็นสบาย นอกจากนี้ยังมีบริการล่องเรือไปไหว้พระอีกด้วย

สองตลาดนี้สามารถเที่ยวได้ภายในวันเดียวค่ะ เสาร์อาทิตย์ ถ้าใครอยากหนีความวุ่นวายของเมืองกรุง ก็ลองไปกันได้นะ เพราะต่อให้เขียนเล่ายังไง ก็ไม่เท่าได้ไปเห็นด้วยตาของตัวคุณเองหรอก ^^

เวลาบ่ายสองนิดๆ ที่ Route66 มีผู้คนมากมายไปรวมตัวกันที่นั่น เพื่อมางานภายใต้ชื่ออันยาวเหยียด “25 hours : Fan Meeting – Until We Meet Again” (โอ้! วงนี้เขาดังถึงขั้นมีแฟนมีทติ้งแล้ว ฮา)

งานเริ่มต้นด้วยวิดีโอ footage ของวงพร้อมกับเพลงสัญญาที่มีการเรียบเรียงใหม่ จากนั้นก็เปิดตัวพิธีกรนั่นคือ ดีเจปาล์ม จากคลื่นแฟต ซึ่งตลอดทั้งงานก็ดำเนินรายการได้อย่างสนุกสนาน กัดจิก เหน็บแนม จริงจังถึงขั้นเข้าประเด็นโลกจะแตกกันเลยก็มี

หลังจากพิธีกรขึ้นมาวอร์มเสียงคนดู ก็เป็นคิวของวง Ten To Twelve ที่มาเล่นเป็นวงเปิดให้ เมื่อเล่นเสร็จเรียบร้อย ก็มีการสัมภาษณ์กันนิดหน่อย แน่นอนว่าเป็นเรื่องอัลบั้ม ซึ่งพี่เขาก็ให้คำตอบแบบไม่มั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ (ฮา) ว่าจะเสร็จภายในปีนี้ แต่ลองฟังเพลงใหม่แล้ว ใช่ได้เลยล่ะ น่าจะติดหูอยู่ เห็นว่าจะปล่อยสู่คลื่นวิทยุเร็วๆ นี้ จะเป็นอย่างไร คงต้องติดตามกัน

ต่อไปเป็นการประมูลของรัก ของหวง ของใช้แล้ว ฮ่าๆ จากบรรดาพี่ๆ ในวง 25 hours ซึ่งรายได้จากการประมูลจะนำไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งของแต่ละอย่างก็ปิดประมูลตั้งแต่หลักร้อยจนถึงหลักพัน โดยการเชียร์เต็มที่จากดีเจปาล์ม แต่ส่วนใหญ่ก็เชียร์ไม่ค่อยขึ้น (ฮา)

และแล้วก็ถึงเวลาที่เจ้าของงานได้ขึ้นโชว์ โดยเปิดตัวด้วยเพลงวันดีดี (มั้งนะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน คราวนี้ไม่แม่นเพลย์ลิสต์อย่างแรง เพราะมัวแต่รัวชัตเตอร์ ฮ่าๆ) หลังจากเพลงแรกจบไป ก็มีการพูดคุยกันคร่าวๆ ถึงการรวมตัวของวง มาป๊ะกันได้อย่างไร ใครไปเจอ ไปเจอใครจนได้มีช่องทางทำกิน เอ้ย! เผยแพร่เพลง และจากวันนั้น ที่ขายแผ่นโดยการใส่ถาดในงานแฟตเฟส จนถึงวันนี้ ที่ได้เล่นเวทีใหญ่ที่สุดในงานแฟตเฟส ผ่านอะไรมาบ้าง พร้อมกับการเล่นเพลงสลับช่วงของการพูดคุย โดยเพลงที่หยิบมาเล่นก็เป็นเพลงที่ไม่ค่อยจะได้เห็นเล่นสด อย่างเช่น สายลมของวงนั่งเล่น, วัน เดือน ปี ของเจี๊ยบ วรรธนา, บ้านบนดอยของจรัล มโนเพ็ชร ที่เอาไปเล่นในงานแฟตเฟสโชว์เหนือ แต่ในงานนี้มีการสลับตำแหน่งกันวุ่นวาย แถมไม่ได้บอกทีมงานไว้อีก (ฮา) โดยพี่บังมาเป็นนักร้อง พี่โฟร์เล่นเบส พี่จ๊อบไปเล่นกีต้าร์โปร่ง (รายนี้พออยู่หน้ากลองได้ ก็เดินไปทั่วเวทีเลย ฮ่าๆ) พี่ปู๋ตีกลองและพี่แหลมไปเล่นกีต้าร์ไฟฟ้า ซึ่งรายหลังนี้ฮามาก พอคล้องกีต้าร์ไปปุ๊บ ปรากฎว่ากีต้าร์เกือบติดพื้น ต้องปรับสายคล้องกันใหม่ (ฮา)

ต่อจากนั้นก็เป็นการตอบคำถามจากคนดูที่มาหย่อนในกล่อง โดยจับฉลากขึ้นมา 5 คำถาม ได้คำถามจริงจังบ้าง ฮาๆ บ้าง ซึ่ง 5 คำถามนี้ก็อาจจะทำให้รู้จักพวกเขาเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย แต่ที่รู้แน่ๆ คือวงนี้เขาก็เล่นมุขกันเก่งใช้ได้เลย ฮ่าๆๆ

หลังจากนั้นก็เป็นการมอบของประมูลแก่ผู้ประมูลได้ ชักภาพร่วมกัน และมีการมอบของที่ระลึกจากทางค่ายแก่วง ในฐานะที่วงได้สร้างคุณประโยชน์แก่ค่าย ด้วยการทำยอดขายซีดีได้มากที่สุด ตั้งแต่ค่ายเกิดมา ฮ่าๆ เขากระซิบว่า “หลักหมื่นก็หรูสำหรับเราแล้ว”

แล้วดีเจปาล์มก็ยกเวทีนี้ให้กับวงอย่างถาวร ด้วยการเล่นเพลงที่มีอยู่ในอัลบั้มทั้งหมด แถมด้วยยินดีที่ไม่รู้จักอีกหนึ่งเพลง แล้วพี่ๆ ก็ลงเวทีกันไป จนคนดูต้องร้องขอ encore กันใหญ่ แต่คงไม่สะใจเท่าไหร่ จนพี่ๆ ต้องขึ้นมาบิวท์เอง ฮ่าๆ สุดท้ายก็ปิดท้ายด้วยเพลงสัญญา ก่อนจบก็ออกมาจับมือโค้งอย่างสวยงาม แล้วบรรดาแฟนคลับก็ทำการเซอร์ไพรส์ด้วยการร้องเพลงยินดีที่ไม่รู้จักให้ฟัง

หลังจากพี่ทีมงานคืนพื้นที่ให้ทางร้านและกันตัวพี่ๆ ให้สื่อสัมภาษณ์ได้สำเร็จ ก็มีการชักภาพหมู่ เป็นอันจบงานครั้งนี้อย่างวินวินกันทั้งสองฝ่าย ฮ่าๆ

.

.

จนกว่าจะพบกันใหม่

.

.

.
นะจ๊ะ ^ ^

สวัสดีโคนันคุงที่รักยิ่ง เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา (11.12.10) เราได้มีโอกาสไปดูนายบนจอเงิน ที่โรงหนังชื่อเก่าแก่ย่านอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เราต้องขอบอกว่าหนังลำดับที่ 14 นี้ทำให้เรารู้ว่านายนั้นเกรียนขึ้นและเทพขึ้นมากกว่าเดิมเป็นหลายเท่า ทั้งที่เราควรจะยอมรับข้อเท็จจริงนี้ได้ตั้งนานแล้ว แต่นายก็อย่าลืมสิ! นายเป็นเด็กแว่นนะ! เด็กแว่นตัวกะเปี๊ยก ภาคนี้นายโชว์เทพเยอะเกินจนน่าหมั่นไส้ เอาเถอะ! เราเข้าใจ มันเป็นนิสัยของนายที่แก้ไม่หายเสียแล้ว อย่างนี้ที่เขาแซวๆ ว่านายจะได้ไปผจญภัยในอวกาศ มันก็คงไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วสินะ เราขอให้นายโชคดี

แหม! ดูสิ มัวแต่พูดถึงนาย เราเลยไม่ได้พูดถึงตัวหนังเลย ต้องบอกก่อนว่าเวลาเราไปดูนายในโรงทุกครั้ง เราไม่เคยอ่านสปอยล์ไปก่อนเลย อ๊ะ! อย่าเพิ่งเข้าใจผิดคิดว่าเราเป็นแฟนการ์ตูนที่ดีของนาย แต่เราขี้เกียจอ่านไปต่างหาก กลับมาที่ตัวหนัง รวมๆ แล้ว เราก็ชอบนะ สนุก ลุ้น ตื่นเต้นดี ดูได้เพลินๆ แถมมุขก็เยอะแยะตะแป๊ะไก่ ดูผิดแผกไปจากภาคก่อนๆ แก็งค์คนร้ายนั่น เราต้องขอชมว่าเปิดตัวมาได้อย่างเท่มาก มีการระเบิดคลัง เผากระท่อม ปล้นของกันด้วย จนเราคิดว่าเนื้อหาคดีภาคนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ ช่างเถอะ! เราก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับอะไรที่ว่านั่นมากหรอก ว่าแต่อะไรที่ว่ามันคืออะไร นายอาจจะงงๆ ตอนนี้เราก็งงๆ แล้วเหมือนกัน ฮ่าๆ

เรายินดีกับนายด้วยที่นายยังคงฮิตเงียบในหมู่เด็กๆ ไปจนถึงวัยรุ่นตอนปลาย เพราะมีคนต่อแถวรอเข้าไปดูนายอย่างคับคั่ง เราก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาตั้งใจมาดูนายกันหรือว่าถูกหลอกให้ซื้อบัตรหน้างาน (ฮา) อ้อ! หรือไม่พวกเขาก็คงตั้งใจมาดูจอมโจรคิดกัน นายอย่าได้แปลกใจไปนะ มันเป็นเรื่องปกติหนิ อีกอย่างๆ ที่ผู้คนชอบส่งเสียงกิ๊วก๊าวเวลานายคุยโทรศัพท์กับเมียเอกน่ะ นั่นมันก็เรื่องปกติ ที่ไม่ปกติคราวนี้ก็คงจะเป็นเรื่องที่นายกุ๊กกิ๊กกับเมียรองจนออกหน้าออกตานั่นแหละ แต่คนดูเขาก็ชอบใจกันนะ ฮ่าๆ

สุดท้ายนี้ เราขอบอกว่าเรามีความยินดีทุกครั้งที่ได้ไปดูนายในโรงกับบรรดาเพื่อนผองชาว CJR เพราะเราสามารถแหกปากส่งเสียงวี้ดว้ายกระตู้วู้ และปรบมือให้กับฉากที่ถูกใจได้โดยไม่ต้องแคร์สื่อ การได้ดูหนังกับกลุ่มคนที่มีความชื่นชอบเหมือนๆ กัน มันดีตรงนี้แหละ

คราวนี้สุดท้ายแล้วจริงๆ โคนันคุง เราขอฝากความคิดถึงถึงพี่รันกับคุณลุงด้วย อย่าลืมบอกคุณลุงด้วยว่า “ท่าทุ่มนั่นสวยมาก” ฝากความเป็นห่วงถึงไอจังด้วยนะ เธอเป็นคู่หูที่ดีที่สุดของนายเลย รักษาเธอไว้ให้ดีล่ะ

ด้วยรักและเอ็นดู(?)
จาก คนที่รักนายอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ

26.11.10

งานที่ว่านี้คือ “San Miguel Muzik Fest vol. 14 ตอน Spirit of No Limit” ชื่องานก็บอกอยู่แล้วว่ามีเบียร์เป็นผู้สนับสนุนหลัก ดังนั้นในงานจึงเต็มไปด้วย กระป๋องเบียร์ กลิ่นบุหรี่ คนเมา สาวสวย แต่ทั้งหมดที่กล่าวมา ไม่ได้อยู่ในความสนใจของฉันเลย

ความสนใจของฉันอยู่ที่วงดนตรีที่ขึ้นเล่นในงานนี้ต่างหาก

ตามตารางที่รู้มาคร่าวๆ งานจะเริ่มหกโมงถึงเที่ยงคืน มีวงเปิด 2 วง คือ โอปาวีและปลานิลเต็มบ้าน จากนั้นต่อด้วยวงหลักอีก 5 วง ความตั้งใจแรก อยากไปให้ทันตั้งแต่งานเริ่ม ท้ายที่สุดก็ไม่ทัน เพราะต้องบึ่งรถเมล์จากศาลายาไป โชคยังดีที่ไปทันวงแรกขึ้นนั่นคือ Scrubb

การดู Scrubb ในงวดนี้ เป็นการดูในระยะใกล้ชิดกว่าที่เคย เห็นพี่เมื่อยเต็มตา ฮ่าๆ ครั้งนี้ได้ฟังรอยต่อแบบสดเป็นครั้งแรก และไม่ผิดหวังกับสุดสัปดาห์ที่หยิบมาเล่นด้วย โดดกับวงนี้ได้สนุกเหมือนเดิม

ถัดไปเป็นแสตมป์ ซึ่งมาในลุคเกาหลีด้วยผ้าพันคอและกีต้าร์ไฟฟ้า สำหรับโชว์ของพี่คนนี้ ฮาสมคำร่ำลือจริงๆ ร้องเพลงไปบ่นไป นึกจะหยุดตรงไหนก็หยุด เล่นมุข แปลงเพลงใหม่ เอาเพลงคนอื่นมาร้อง เพลงช้าก็ทำให้มันได้ อย่างเพลงความคิดที่สามารถสาดน้ำให้กระจายได้ แต่ออกมาโดยรวมแล้วก็ชอบนะ

ต่อกันที่ Slot machine วงนี้ไม่เคยดูเล่นสด เคยฟังเพลงมาบ้าง จึงสามารถสนุกไปกับพวกเขาได้ เป็นอีกวงที่สุดยอดจริงๆ ทุกอย่างนี่ลงตัว ดนตรีแน่น จังหวะใช่ เสียงร้องก็พลังมาก ประทับใจตรงที่เล่นจบแล้ว ทั้ง 4 คน ออกมาจับมือแล้วโค้งให้คนดู อ้อ! ได้ยินว่ามือเบสวงนี้เขาแรง ฉันก็เห็นจริงตามนั้น พี่เขาเล่นเหมือนเจ้าเข้าเลย เหอะๆ

อีกวงเป็นวงที่คิดถึงมาก ไม่ได้ขึ้นเวทีนานมาก ได้ยินชื่อวงนี้ก็ตัดสินใจมางานทันที นั่นคือ Flure ติดใจวงนี้จากงาน Hail Night ที่จัดโดยศิริราชตอนปีหนึ่ง แล้วก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เป็นวงที่เล่นได้บีบหัวใจมาก (อาจจะไม่ใช่ที่พี่เขาเล่น แต่อาจเป็นเพราะไม่ได้กินข้าว ฮ่าๆ) เสียงพี่คิวพลังเหมือนเดิม พูดได้ซึ้งเหมือนเดิม (ดูเหมือนจะ)ไม่ได้เตี๊ยมมาล่วงหน้าอีกเหมือนเดิม แถมออกตัวดังเอี๊ยดว่าเป็นวงในวัยสามสิบ ฮ่าๆ แต่ก็เล่นเต็มที่จริงๆ ถึงแม้ทุกคนจะดูเหนื่อย แต่ก็สนุกมาก

สุดท้ายกับวงที่ไปดูเล่นสดบ่อยที่สุด ทั้งที่ตั้งใจไปดู ไม่ได้ตั้งใจไปดู หลบมุมดู ดูอยู่ไกลๆ แต่วันนี้เห็นทุกคนในวงอย่างเต็มตา เพราะพื้นเวทีมันยกสูง (ฮา) พวกเขาคือ 25 hours พี่แหลมออกตัวว่าไม่สบาย(อีกแล้ว) แต่พี่ก็กระโดดโลดเต้น แจกขวดน้ำเป็นว่าเล่น พี่ๆ สนุก พวกเราก็สนุกตามไปด้วย ตอนแรกขึ้นต้นอินโทรเพลงคำตอบมา หลงดีใจนึกว่าจะได้ฟัง แต่ก็วกเข้าวันดีดีจนได้ แถมยังแอบร้องทำได้เพียงผิดแบบเนียนๆ อีกด้วย ฮ่าๆๆ

จบคอนเสิร์ตอย่างห้วนๆ ด้วยวงสุดท้ายอย่างตรงเวลา พร้อมแสงไฟที่เปิดขึ้นและซากกระป๋องเบียร์