วันนี้เป็นปกติอีกวันหนึ่ง ที่แปลกไปสักหน่อยก็คงจะเป็นเพราะประโยคนี้…
“สุขสันต์วันเกิดนะ”
ที่โรงเรียนมีคนมอบประโยคนี้ให้ฉันสองครั้ง
เวลามีคนมาพูดแบบนี้ ฉันก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ได้แต่ขอบใจพร้อมกับให้รอยยิ้มไป
.
กลับมาจากโรงเรียน น้องชายตัวดีก็ดักคอเรื่องของขวัญที่พี่สาวกำลังจะให้
พี่สาวเอากล่องวางไว้ในห้อง กะว่าเปิดประตูเข้าไปเห็นจะได้เซอร์ไพรซ์
เป็นอันว่าแผนนี่ไม่สำเร็จ ฮา
เปิดเข้าไปเห็นกล่องใบเล็ก ห่อด้วยกระดาษสีฟ้า ติดโบว์สีทอง
ไม่ได้สนใจในทันที กะว่าอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยมาแกะ
พี่สาวทิ้งท้ายไว้ว่า “เห็นแล้วต้องชอบ”
ด้วยขนาดกล่องที่เล็กๆ พอใส่ฟิกเกอร์ได้ ก็เดาว่าน่าจะเป็นฟิกเกอร์นี่แหละ
อาบน้ำเสร็จ ได้เวลาแกะของขวัญ
กระดาษสีฟ้า กับโบว์สีทองอันนั้นคุ้นตามาก เพราะอยู่ข้างเตียงพี่สาวมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว
ฉันแกะโบว์ที่ติดอยู่ข้างบนออกก่อน แล้วค่อยๆ แกะกระดาษสีฟ้าที่ห่อไว้ด้วยความลำบากอยู่นิดหน่อย เพราะพี่สาวเอากาวสองหน้ามาติดด้วย แทนที่จะเป็นเทปใสล้วนๆ
เมื่อแกะออกหมด ฉันได้พบกล่องที่คุ้นตามากกว่ากระดาษกับโบว์เสียอีก เพราะมันเป็นกล่องใส่นาฬิกาตั้งโต๊ะของพี่ ซึ่งได้มาเป็นของขวัญจากเพื่อนเมื่อปีที่แล้ว
ฉันเปิดฝากล่องออก เห็นซองหลายซองอยู่ข้างใน ยกขึ้นดูก็พบว่ามันคือ…
.
.
.
.
…พวงกุญแจพลาสติกลายโคนันในอิริยาบถต่างๆ ถึง 12 อัน!!!…
ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ “จะให้ฉันเอาไปขายรึไงเนี่ย” (ภายหลังแม่ก็แซวอย่างเดียวกันนี้ ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!)
สอบถามได้ความว่าซื้อมาจากสำเพ็ง ตอนที่ไปซื้อของให้น้องรหัสนั่นแหละ
เยี่ยมจริงพี่สาวฉัน ไงก็ต้องขอบคุณมาก ^ ^
.
ตกดึกกินเค้กที่แม่ซื้อมา พร้อมหน้าพร้อมตา
เท่านี้ก็มีความสุขมากกว่าของขวัญชิ้นไหนแล้วล่ะเนอะ
.
.
แล้วพวงกุญแจ ฉันจะไปไล่แจกใครอีกดีล่ะเนี่ย? ^^”
