วันนี้ไปใช้บริการไปรษณีย์ไทย เป็นครั้งแรกในรอบสองปี คราวนี้ไปใช้บริการส่งพัสดุ
ไปใช้บริการที่ไปรษณีย์พระโขนง ซึ่งปรับปรุงสถานที่ซะกว้างขวางโอ่อ่า
ฉันเข้าไปพร้อมถุงพลาสติกใบใหญ่สองใบ ก็เจอพี่พนักงานชี้ทางให้ไปซื้อกล่องบรรจุ
ฉันเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ พร้อมวางถุงพลาสติกใบใหญ่สองใบ
“ใส่รวมกันกล่องเดียวมั้ยครับ?”
“กล่องเดียวก็ได้ค่ะูู”
เมื่อได้คำตอบดังนั้น พี่เขาก็ไปหยิบกล่องมาหนึ่งใบ พร้อมกับยัดของลงกล่องอย่างพอดิบพอดี โดยไม่ได้เอาออกจากถุง จัดการปิดเทปกาวสีน้ำตาลแล้วรัดกล่องด้วยสายพลาสติกสีแดง
ถึงตรงนี้ความประหลาดใจและความงุนงงก็บังเกิด
“อะไรมันจะพอดีได้ขนาดนี้เนี่ย”
“เอ่อ ไม่เอาของออกจากถุงก่อนเหรอ”
ข้างบนนั่นเป็นเพียงแค่ความคิด
สิ้นสุดกระบวนการ จ่ายเงินค่ากล่อง 25 บาท พี่เขาก็ให้คำแนะนำมาว่าถ้าส่งของชิ้นเดียวให้ไปต่อแถวช่องที่หนึ่งได้เลย ไม่ต้องกดบัตรคิว
เืมื่อจ่าหน้าผู้รับเรียบร้อย ฉันก็เดินไปต่อแถวหน้าช่องที่หนึ่ง ที่ป้ายเขียนไว้ว่า “บริการครบวงจร”
ก่อนถึงคิวฉันหนึ่งคน พี่พนักงานประจำเคาน์เตอร์ก็กวักมือเรียกให้ไปชั่งน้ำหนักพัสดุ
“จะส่งแบบไหนคะ?”
“แล้วมันมีแบบไหนบ้างล่ะคะ?”
“มีแบบธรรมดากับแบบพิเศษ ธรรมดาพันเก้า พิเศษก็สองพัน”
เลือกแบบธรรมดาอย่างไม่คิด
“เอ๋? พอดีเงินไม่พออะค่ะ ขอไปกดเงินก่อน”
ประหลาดใจรอบสอง
ฉันเดินออกมา พร้อมใบนำฝากส่งต่างประเทศ อึ้งไปเสี้ยววินาที มันแพงขนาดนี้เชียว
หลังจากกรอกใบนำ้ฝากเรียบร้อย ก็ออกไปกดเงินบน BTS พระโขนง ใช้เวลาไม่นาน ฉันก็กลับมาอยู่ที่ไปรษณีย์อีกครั้ง ตอนนี้ข้างหน้าฉันมีคนอยู่ประมาณสี่ห้าคน
ก่อนถึงคิวฉันหนึ่งคน พี่พนักงานก็กวักมือเรียกฉันอีกครั้ง
คราวนี้ทุกอย่างผ่านฉลุย จ่ายเงิน รับใบเสร็จมาเรียบร้อย ไหนดูหน่อยว่าซิมีอะไรบ้าง
“อื้ม! ส่งทางเครื่องบิน พี่เขาบอกไว้ประมาณหนึ่งอาทิตย์ได้”
“หา? ของที่แบกๆ มาตลอดนึ่หนักสองกิโลกว่าเชียวเรอะ!!!”
ประหลาดใจรอบสาม
แถม
วันที่ 4 พ.ค. เป็นวันเด็กแว่น นึกได้เป็นช่วงๆ แล้วก็ลืมๆ ไป
วันนี้เด็กแว่นเลยตามหลอกหลอน
บนสถานีรถไฟฟ้า
มองที่ที่ห้อยโทรศัพท์ของตัวเอง พร้อมคิดถึงเด็กน้อยที่มารอรถไฟฟ้ากับแม่อย่างร่าเริง
“เอ? ที่ห้อยโทรศัพท์ของเราเป็นเด็กแว่นนี่หว่า เด็กคนนั้นจะชอบเด็กแว่นมั้ยน้า?”
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กแว่นบนกางเกงของเด็กน้อย
อนุมานได้ว่าน้องอาจจะชอบเด็กแว่น^^
บนรถบัสมหาวิทยาลัย
ขณะนั่งฟังเพลงจากโทรศัพท์มือถือ
เพลง “Omoide tachi” ที่เด็กแว่นร้องเอาไว้ก็วนเข้ามาในหู อย่างที่ไม่น่าจะวนมาได้
โถ! เด็กแว่น
ไม่ต้องหลอกหลอนเราขนาดนี้ก็ได้
ยังไงเราก็รักนาย
เชื่อสิ^^
